Charakterystyka szkolenia:

Spory konsumentów z bankami dotyczące ważności umów kredytowych i wzajemnych rozliczeń są obecnie najczęściej występującymi sprawami w sądach. Orzecznictwo TSUE, Sądu Najwyższego i sądów powszechnych dało konsumentom narzędzia do dochodzenia roszczeń związanych z rozliczeniem umów kredytowych. Dodatkowo ustawa z dnia 29 maja 2026 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie rozpoznawania spraw dotyczących zawartych z konsumentami umów kredytu denominowanego lub indeksowanego do franka szwajcarskiego (Dz.U. 2026/985) wprowadzi istotną zmianę sposobu prowadzenia postępowań sądowych w zakresie „spraw frankowych”.

Szkolenie ma na celu przestawienie trzech największych zakresów sporów z bankami:

1. sankcji kredyt darmowego (SKD);
2. rozliczenia umów kredytowych denominowanych lub indeksowanych do CHF;
3. rozliczenia umów ze zmiennym oprocentowaniem opartym na wskaźniku WIBOR.

Szkolenie stanowić będzie kompendium wiedzy z zakresu sporów sądowych powadzonych na tle kredytów konsumenckich i obejmie najważniejsze zagadnienia z tego zakresu.

W zakresie sankcji kredytu darmowego omówione zostaną relacje między nieważnością umowy, sankcją kredytu darmowego i abuzywnością zapisów umów. Przedstawione zostanie najnowsze orzecznictwo TSUE (sprawy C- 472/23 i C-744/24) i jego wpływ na procesy sądowe w Polsce. Wskazane zostaną przesłanki zastosowania sankcji (w tym złożenie oświadczenia o skorzystaniu z sankcji) i potencjalne naruszenia skutkujące sankcją (w tym oprocentowanie kosztów kredytu np. prowizji). Poruszone zostaną także kwestie procesowe związane z dochodzeniem przez konsumentów roszczeń oraz obroną konsumentów przed roszczeniami kredytodawców.

W zakresie tzw. „procesów frankowych” ustawa z dnia 29 maja 2026 r. wprowadziła nowy odrębny rodzaj postępowania. Ustawa zmienia regulacje procesowe, wprowadza automatyczne wstrzymanie płatności rat kredytowych, przyspiesza postępowanie i ogranicza możliwość dokonywania czynności procesowych przedłużających bieg sprawy. W trakcie szkolenia omówione zostaną nowe zasady prowadzenia tej kategorii spraw. Przedstawione zostanie także aktualne orzecznictwo z zakresu roszczeń wynikających z umów kredytowych denominowanych i indeksowanych do CHF i możliwość jego zastosowania do umów kredytowych opartych na innych walutach.

W zakresie zastosowanie wskaźnika referencyjnego WIBOR w umowach kredytowych i ich wpływu na sposób wykonania umowy występują duże rozbieżności w orzecznictwie. W trakcie szkolenia przedstawione zostanie aktualne orzecznictwo dotyczące skutków zastosowania w umowach kredytowych wskaźnika WIBOR oraz potencjalne kierunki orzeczeń w sporach konsumentów z bankami. Przedstawiony zostanie także sposób ustalania wskaźnika WIBOR w przeszłości i obecnie oraz wpływ wprowadzenia do polskiego porządku prawnego tzw. Rozporządzenia BMR. Szkolenie odpowie na pytanie jakie roszczenia mogą być potencjalnie formułowane przez kredytobiorców wobec banków.

Szkolenie skierowane jest zarówno do konsumentów spłacających kredyt, jak i prawników reprezentujących zarówno kredytobiorców, jak i kredytodawców w postępowaniach sądowych. W trakcie szkolenia podjęta zostanie próba przestawienia stanowisk obu stron umów kredytowych oraz próba obiektywnej odpowiedzi na pytania dotyczące kontrowersji związanych z roszczeniami wynikającymi z realizacji umów o kredyt konsumencki.

Program szkolenia:

1. Podstawy prawne ochrony konsumentów w zakresie umów kredytowych.
2. Charakterystyka sporów sądowych związanych z kredytami konsumenckimi. Regulacje prawa krajowego i unijnego dotyczące kredytów udzielanych konsumentom.
3. Ogólna charakterystyka sankcji kredytu darmowego (SKD).
4. Przesłanki skuteczności złożenia oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego (roczny termin złożenia oświadczenia, forma oświadczenia, złożenie oświadczenia przez pełnomocnika lub cedenta).
5. Zagadnienie proporcjonalności sankcji.
6. Niedopełnienie przez kredytodawcę obowiązków informacyjnych.
7. Rodzaje naruszeń mogących skutkować uprawnieniem kredytobiorcy do skorzystania z SKD.
8. Całkowita kwota kredytu, całkowity koszt kredytu i całkowita kwota do zapłaty przez konsumenta, kwota wypłacona kredytobiorcy.
9. Pozaodsetkowe koszty kredytu.
10. Kredytowanie kosztów kredytu (prowizji, ubezpieczenia) – Wyrok TSUE z 23.04.2026 r. C-744/24.
11. Określenie RRSO – Wyroki TSUE z 13.02.2025 r. C-472/23.
12. Analiza orzecznictwa TSUE i SN oraz pytań prejudycjalnych i prawnych w zakresie roszczeń wynikających z kredytu konsumenckiego.
13. Zakres zastosowania i cel „ustawy frankowej”.
14. Wstrzymanie płatności rat kredytu z mocy ustawy i skutki dla stron umowy kredytowej.
15. Ograniczenia rozwiązania umowy kredytowej po wytoczeniu powództwa przez konsumenta.
16. Postępowanie odrębne w zakresie spraw z zakresu kredytów indeksowanych i denominowanych do CHF.
17. Przesłanki rozpoznania sprawy przez Sąd na posiedzeniu niejawnym.
18. Dowody w procesie „frankowym”.
19. Teoria dwóch kondykcji vs. teoria salda.
20. Zarzut potrącenia w procesie frankowym.
21. Powtórny przedsąd kasacji przed SN – nowe zasad.
22. Analiza orzecznictwa TSUE i SN w zakresie kredytów indeksowanych i denominowanych do waluty obcej.
23. Kredyty konsumenckie z oprocentowaniem opartym na wskaźniku WIBOR.
24. Co to jest WIBOR i jak jest ustalany.
25. WIBOR a rozporządzenie BMR.
26. WIBOR jako istota mechanizmu ustalania stopy procentowej.
27. Przesłanki kontroli klauzul umownych opartych na wskaźniku WIBOR.
28. Skutek Wyroku TSUE z dnia 2 lutego 2026 roku C-471/24 (PKO BP) dotyczącego stosowania wskaźnika WIBOR w umowach kredytów hipotecznych.
29. Oprocentowanie oparte na wskaźniku WIBOR jako główne świadczenie stron umowy kredytowej.
30. Indywidualne uzgodnienia treści umowy kredytowej.
31. Sprzeczność klauzul umownych z dobrymi obyczajami i rażące naruszenie interesów konsumenta.
32. Obowiązki informacyjne banku w przypadku zastosowania wskaźnika WIBOR.
33. Rodzaje roszczeń formułowanych w procesach dotyczących kredytów stosujących oprocentowanie oparte na wskaźniku WIBOR:
    • żądanie ustalenia nieważności umowy;
    • klauzula rebus sic stantibus i żądanie ustalenia oprocentowania kredytu wg stałej stopy procentowej aktualnej na dzień zawarcia umowy;
    • klauzula rebus sic stantibus i żądanie ustalenia oprocentowania kredytu wg stałej marży banku.

34.Skutek braku zastosowania w umowie „klauzul awaryjnych” na wypadek likwidacji wskaźnika WIBOR.

35.Podsumowanie.